تاریخ انتشار خبر: ۲۴ , مهر, ۱۳۹۳ | ۱۳:۳۰:۰۴
کد مطلب : 50606

اگر «سعادت» میخواهید بخوانید!

بر آنیم تا در این مجال، قطعاتی کوتاه و بلند از کتاب وحی را با نگاهی گزیده، پیشکش طالبان حق و جوینگان حقیقت کنیم.

به گزارش عصر آبادان به نقل از باشگاه خبرنگاران، سوره ۲۶. شُعراء آیه ۸۳

رَبِّ هَبْ لِی حُکماً وَأَلْحِقْنِی بِالصَّلِحِینَ
(ابراهیم در ادامه‌ی سخن خود گفت:) پروردگارا! به من حکمت و دانش مرحمت فرما و مرا به صالحان ملحق کن!

کلمه‌ی «حُکم» می‌تواند به معنای حکومت و سرپرستی و تدبیر امور باشد و یا به معنای دانش و معرفت. البتّه «حُکم» معنایی برتر از حکمت دارد، زیرا حکمت تنها قدرت تشخیص حقّ از باطل است و حُکم آگاهی همراه با آمادگی برای اجرای حقّ است. (۲۱)
سعادت انسان در چند جمله خلاصه می‌شود که در دعای حضرت ابراهیم آمده است:
الف: شناخت خداوند و معرفت درونی نسبت به او. «هَب لی حُکماً»
ب: حضور در جامعه‌ی صالح. «اَلحِقنی بالصالحین»
ج: نام نیک در تاریخ. «لسان صِدقٍ فی الاخرین»
د: رسیدن به بهشت ابدی. «ورثه جنّه النّعیم»۲۱) تفسیر نمونه.

* انسان برای رسیدن به کمالات باید از خداوند استمداد کند. «ربّ‌هَب لی…»
* استمداد از نام «ربّ»، در استجابت‌دعا مؤثّر است. «ربّ»
* حکمت و بینش همراه با عمل، هدیه‌ی الهی است. «هَب لی حُکما»
* قبل از درخواست جدید از خداوند، از نعمت‌های قبلی نامی ببرید و از او تشکر کنید. «خَلَقنی – یَهدین – یَشفین – یَسقین – و… ربّ هَب لی»
* اگر حکمت باشد، ولی دوستان انسان نااهل باشند، حکمت کارایی ندارد. «هَب لی حُکما و ألحقنی»

انتهای پیام/ن