تاریخ انتشار خبر: ۱۲ , بهمن, ۱۳۹۲ | ۱۲:۲۰:۱۶
کد مطلب : 17138
پاسخ تهدید به حمله نظامی، توهین، زیاده خواهی و... چیست؟

توجیهی به نام «مصرف داخلی»!

لحن دیپلمات‌های ایرانی در مواجهه با اظهارات زیاده‌خواهانه آمریکایی ها به شدت رواج یافته تا جایی که در این روزها برای خنثی کردن هر گستاخی مقامات آمریکایی، کافی است قرص “توجیه داخلی” را مصرف کنیم!

عصر آبادان- به گزارش صراط :  مقامات دستگاه دیپلماسی کشورمان در هفته های اخیر و بعد از بروز اولین نشانه ها عدم پایبندی آمریکا به تعهدات خود در توافق ژنو، تقریبا تک تک اظهارت زیاده خواهانه آمریکایی ها را دارای مصرف داخلی خوانده اند!

عبارت “مصرف داخلی” البته مختص مقامات کشورمان نیست. طرف آمریکایی نیز بارها تفسیر ایرانی ها از توافق ژنو را در جهت مصارف داخلی خوانده است. چنانکه با مواضع روحانی که در سفر خوزستان بیان شد چنین برخوردی صورت گرفت.

با این وجود فراوانی استفاده از این عبارت در میان دیپلمات های کشورمان متناسب با افزایش تهدیدات طرف آمریکایی است.

محمد جواد ظریف اخیرا در واکنش به سخنرانی سالانه رئیس‌جمهور آمریکا تصریح کرد که اظهارات «باراک اوباما» بیشتر جنبه «مصرف داخلی» داشت.

عراقچی معاون ظریف در یکی از اولین واکنش ها به انتشار سند غیررسمی منتشرشده توسط کاخ سفید درباره توافق ژنو گفته بود که “در واقع با توجه به مشکلات کاخ سفید با کنگره، این موضوع به صورت ˈبرداشت یک سویهˈ برای “مصرف داخلی” تهیه شده است و از نظر ما ملاک قضاوت و ارزیابی نیست.”

لحن دیپلمات های ایرانی در مواجهه با اظهارات زیاده خواهانه آمریکایی ها البته در میان نمایندگان مجلس و تعداد دیگری از سیاستمداران نیز رواج یافته است و در این روزها برای خنثی کردن هر گستاخی مقامات آمریکایی، کافی است قرص “توجیه داخلی” را مصرف کنیم!

با این وجود سوال اصلی اینجاست که آیا واقعا تمامی اظهارات آمریکایی ها که در آن از تهدید، گزینه نظامی، عدم به رسمیت شناختن حق غنی سازی توسط ایران و… گفته می شود، صرفا مصرف داخلی دارد؟ یعنی روی سخن هیچ یک از آمریکایی ها و در راس آنها اوباما و کری هیچ گاه با ایران نبوده است؟!

واقعیت این است اگرچه برخی اظهارات مقامات آمریکایی برای خوشایند تندروهای داخلی شان و نیز لابی صهیونیستی گفته می شود اما به سختی می توان هر اظهارنظر زیاده خواهانه و تهدیدآمیزی از سوی آنها را صرفا برای “مصرف داخلی” دانست. آیا دیپلمات های ما بیش از حد خوشبین نیستند؟