تاریخ انتشار خبر: ۲۸ , بهمن, ۱۳۹۳ | ۲۲:۵۳:۲۴
کد مطلب : 74326

سرلشکر خلبان شهید یاسینی را بیشتر بشناسیم / جوانی که رهبر معظم انقلاب به او امیدها بسته بود

عصر آبادان: این مطلب روایت جوانی است که رویاهای ناممکن امروزی ما را در روزگار خویش به تصویر کشید و اسوه ای از تلاش، جدیت و پایمردی برای نسل های بعد از خود شد.

به گزارش عصر آبادان ؛ به مناسبت اولین کنگره سرلشکر خلبان شهید علیرضا یاسینی و ۶۶ شهید والامقام خوزستانی نیروی هوایی جهوری اسلامی ایران ، بخشی از زندگینامه سرلشکر شهید یاسینی را در ادامه آورده ایم.

آبادان شهری به بزرگی یک حماسه

آبادان شهری کوچک با مردمی بزرگ. آبادان جایی که می شد پیش بینی کرد که روزی مورد تهاجم عراق قرار می گیرد. آبادان مهد دلیران و شیرمردان.

۱

بهار بود و سالی جدید آغاز شده بود و خانواده یاسینی منتظر تولد فرزندی بودند که خداوند او را در تاریخ ۱۵ فروردین ماه ۱۳۳۰ به آنها بخشید. نام او را «علی رضا» گذاشتند. علی رضا تحصیلات ابتدایی را در دبستان مهرگان آبادان آغاز کرد متوسطه را در دبیرستان دکتر فلاح آبادان به پایان برد.

در سال ۱۳۴۸ وارد دانشکده خلبانی نیروی هوایی شد و گذراندان دوران مقدماتی پرواز با هواپیماهای تی ۳۳ به منظور گذراندن دوره تکمیلی خلبانی و پرواز با هواپیماهای پیشرفته شکاری، به آمریکا اعزام شد.

در مدت حضور در آمریکا دوره های آموزش پیشرفته خلبانی را ابتدا با پرواز با هواپیمای تی ۳۷ و سپس با پرواز با هواپیمای اف ۴ با موفقیت کامل به پایان رسانید و موفق به اخذ کارنامه خلبانی با هواپیمای فانتوم گردید.

پس از بازگشت به ایران، علی رضا با درجه ستوان دومی در پایگاه ششم شکاری نیروی هوایی در بوشهر مشغول به خدمت شد.

 

انقلاب اسلامی

سال ۱۳۵۷ با اوج گیری حرکت انقلابی مردم، شهید یاسینی هم علیرغم فشارهای همه جانبه رژیم، با پخش اعلامیه در بین پرسنل متعهد دست به افشاگری زد و جزو خلبانانی بود که با انتقال هواپیماهای این پایگاه به پایگاه چابهار، مخالفت کرد. زیرا طبق اطلاعاتی که به پایگاه بوشهر رسیده بود، قرار بود اگر اوضاع کشور بدتر شد هواپیماها به روی ناوهای آمریکایی انتقال پیدا کنند که تعدادی از خلبانان شجاع این پایگاه از جمله شهید یاسینی و شهید طالب مهر با عنوان کردن این نکته که این هواپیماها اموال بیت المال است، از این کار سرپیچی کردند که در نهایت هم با مقاومت خلبانان این طرح منتفی شد.

 ۲

 

 

جنگی ناخواسته آغاز شد

در تاریخ هفتم آذر سال ۱۳۵۹ شهید یاسینی به همراه شهیدان بزرگوار سرلشکر خلبان شهید عباس دوران، سرلشکر خلبان شهید حسین خلتعبری و سرگرد خلبان شهید حسن طالب مهر، در عملیاتی مشترک با نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به نام عملیات مروارید، توانستند نیروی دریایی عراق را نابود کنند. در این عملیات بزرگ، شهید یاسینی به تنهایی ۸ سورتی پرواز داشت.

شهید یاسینی حتی در موقعی که به سمت فرماندهی پایگاه هم منصوب شد، در انجام عملیات برون مرزی پیش قدم بود. در طول مدت دفاع مقدس، وی بیش از ۹۰ پرواز عمقی به خاک عراق نیز انجام داد به طوری که بعد از تیمسار محققی با ۲۷۵۹ ساعت پرواز با هواپیمای فانتوم بیشترین پرواز را با این هواپیما داشت.

 

 

رشادت

شهید یاسینی مهارت خاصی در هدایت هواپیمای اف ۴ داشت. در یکی از ماموریت ها هواپیمای وی در هنگام بازگشت از عملیاتی برون مرزی مورد تعقیب یک فروند میگ ۲۳ عراقی قرار می گیرد که در اروندرود مورد اصابت موشک قرار می گیرد.

به محض برخورد، سیستم اجکت خلبان خود به خود فعال
می شود و خلبان اجکت می کند ولی شهید سرلشکر یاسینی که به عنوان افسر کابین عقب در این پرواز بود، با مهارت خاصی هواپیما را درحالی که تقریبا سیستم هیدرولیک خود را از دست داده بود، در پایگاه ششم به زمین می نشاند.

جانبازی و مسئولیت پذیری

شهید یاسینی به علت ایجکت از هواپیما، از ناحیه کمر و دست ایشان مجروح شده و جانباز ۵۵ درصد بودند، ولی هیچ گاه درد کمر و مسئولیت های فراوانی که داشت مانع از پروازهای جنگی او نمی شد.

شهید یاسینی عاشق پرواز بود. او با انواع مختلف هواپیما از جمله اف ۴، اف ۵، میگ ۲۹، سوخو ۲۴ و پی اف۳ پرواز کرد که از این حیث، از خود یک رکورد بجای گذاشت ولی هواپیمای محبوب شهید یاسینی، اف ۴ (فانتوم ) بود.

 

مسئولیت های شهید یاسینی

– فرمانده عملیات پایگاه سوم شکاری همدان

– فرمانده پایگاه های شکاری همدان و چابهار از سال های ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۵

– افسر هماهنگ کننده آموزش خلبانان ایرانی در پاکستان در سال ۱۳۶۴

– فرمانده پایگاه ششم شکاری بوشهر در سال ۱۳۶۷

– مدیریت جنگ الکترونیک و معاون عملیاتی نهاجا (اواخر سال ۱۳۶۹)

– فرمانده منطقه هوایی شیراز در سال ۱۳۷۱

معاون هماهنگ کننده و رئیس ستاد نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی از ۱۰/۱۰/۱۳۷۲ تا زمان شهادت

 

 

شهادت و پرواز ابدی

در تاریخ ۱۵/۱۰/۷۳ در ساعت ۳۰/۶ صبح هواپیمای جت استار حامل فرماندهان ارشد نیروی هوایی، (شهید منصور ستاری، شهید یاسینی و شهیدمصطفی اردستانی) از تهران به سمت کیش پرواز کرد تا فرماندهان در جلسه شورای هماهنگی نیروی هوایی در کیش شرکت کنند. بعداز ظهر قرار می شود که هواپیما قبل از عزیمت به تهران، در پایگاه هوایی اصفهان توقفی کوتاه نماید. بعد از بازدیدی کوتاه از این پایگاه، هواپیما در ساعت ۳۰/۸ شب آماده پرواز به سمت تهران می شود و پس از دقایقی هواپیما به پرواز درمی آید.

yasini-12121

ناگهان در ساعت ۴۲/۸ شب از سوی خلبان اعلام می شود که به علت بازشدن پنجره کابین خلبان، هواپیما مجبور به فرود اضطراری می باشد. لحظاتی بعد هواپیما در حال گردش برای نشستن بر روی باند در ۶۴ کیلومتری جنوب پایگاه اصفهان، سقوط می کند و چراغ زندگی علی رضا یاسینی برای همیشه خاموش می شود و او به درجه رفیع شهادت نائل می آید.

شهید یاسینی در زمان شهادت ۴۳ سال داشت و از وی سه فرزند پسر و یک دختر به یادگار مانده ولی یاد و خاطره دلاوری ها و رشادت هایش، هیچگاه از ذهن مردم ایران و پرسنل نیروی هوایی ارتش، پاک نخواهد شد.

گفتنی است که ایشان پس از تیمسار محققی بیشترین ساعت پرواز (۲۷۵۹ ساعت) را با فانتوم داشتند و همچنین پایگاه ششم شکاری بوشهر به نام این بزرگوار مزین شده است.

خانواده یاسینی یک شهید و یک جانباز را نیز تقدیم انقلاب کرده اند.
شهید رضا یاسینی در سن ۱۷ سالگی در تنگه چزابه به شهادت رسید و عباس یاسینی جانباز قطع عضو می باشند.

 

یاسینی در کلام رهبر

«فقدان بزرگی بود؛ نه فقط برای شما برای من هم این طور بود. ولی خب چاره ای نیست باید تحمل کرد. شهید یاسینی مردی مومن بود، پرتلاش بود، صادق بود، صمیمی بود و خود همین ها موجب شده بود که به ایشان امیدوار باشم. در این حوادث سخت است که جوهر ما آشکار می شود و نیروها و توانایی های درونی ما آشکار می شود.»

yasini-121212

مقام معظم رهبری در جمع خانواده این عزیز نیز فرمودند:

«من به شهید یاسینی خیلی امیدوار بودم من همین حالا به ایشان (سرتیپ بقایی فرمانده سابق نیروی هوایی ارتش) می گفتم خیلی به این جوان امید داشتم برای آینده، ولی حالا خداوند متعال این جوری مقدر کرده بود، چاره ای نیست باید تحمل کرد و این تقدیرات الهی است.»

 

بخشی از وصیت نامه

من یک خلبان هستم. سالها از بیت المال برایم هزینه کرده اند تا به اینجا رسیده ام. حال وظیفه دارم که دینم را ادا کنم. مگر نه اینکه همواره آرزو کرده ایم که ای کاش در واقعه عاشورا می بودیم و فرزند زهرا(س) را یاری می کردیم؟

اکنون زمان آن فرا رسیده و همگان مکلفیم که برای لحظه ای روح خدا را تنها نگذاریم. بنابرین از من انتظار نداشته باشید که بیش از این در کنارتان باشم.

به یقین اجر شما نیز که به تربیت فرزندان و امور خانه همت می گمارید و زمینه را برای حضور بیشتر ما در صحنه فراهم می کنید نزد خدا محفوظ خواهد بود.»