تاریخ انتشار خبر: ۷ , بهمن, ۱۳۹۴ | ۰۹:۴۲:۵۶
کد مطلب : 106105

موافقت هاشمی با تجسس در زندگی مردم برای اداره کشور + فیلم

اگرچه هاشمی رفسنجانی تغییرات قابل توجهی نسبت به گذشته خود پیدا کرده ولی اظهارات اخیر هاشمی مبنی بر مسئله شنود از مردم در حالی مطرح می‌شود که وی در دهه شصت موافق تجسس از زندگی مردم بوده است.

 به نقل از مشرق: هاشمی رفسنجانی در آذر ۹۴، در اظهاراتی که در گزارش دیگری نیاز به تحلیل دارد، تهمت‌ها و ادعایی علیه جمهوری اسلامی ایران بیان می‌کند.

هاشمی مدعی می‌شود: من فکر می‌کنم حکومت اسلامی باید مردمش را آزاد بگذارد، اجبار نکند، تهدید نکند، محدودشان نکند. یک‌قسمتی از فرمایشات امام را می‌خوانم برای شما که ببینید امام چه جوری توضیح می‌دهند که این مردم را بگذارید کار خودشان را بکنند؛ این شنودها وجود نداشته باشد این افشاگری‌های دروغ این‌ها نشود، آبروی مردم را نبرید، با حیثیت انسان‌ها بدرفتاری نکنید، حق مردم را مراعات کنید، امام مکرر این‌ها گفتند، خیلی وسیع این‌ها را درآوردند، از این نظر من فکر می‌کنم انتخاباتی که در پیش داریم بسیار مهم است.[۱]

۰۰:۰۰ ۰۰:۵۳

spaceplay / pause

qunload | stop

ffullscreen

shift + slower / faster

volume

mmute

seek

 . seek to previous

۱۲۶ seek to 10%, 20% … ۶۰%


آنچه در عبارات فوق مورد توجه است، اشاره هاشمی به وجود شنودها در کشور است، ادعایی که معلوم نیست بر چه اساسی به زبان جاری شده است و منظور از این عبارت چیست و به کدامین مسئله اشاره می‌کند!

اما با مروری بر اظهارات هاشمی در سال ۶۲، متوجه می‌شویم هاشمی رفسنجانی یکی از کسانی که موافق تجسس در زندگی افراد است؛ به‌گونه‌ای که بر اساس مبنایی که هاشمی از آن بهره می‌برده است، گاهی اوقات تجسس در زندگی مردم برای اداره حکومت، نیاز است.

هاشمی در سخنرانی میان جمع مسئولین حراست کل کشور و مسئولین حراست وزارت خانه‌ها و سازمان‌های دولتی، با حمایت از تشکیل سازمانی برای حراست، به بحث تجسس‌ها اشاره‌کرده و می‌گوید: باید مراعات بکنید و تا این حدش که به خاطر حفظ منافع و مصالح انقلاب، کشور و اسلام، آدم ناچار است یک مقدار تجسس بکند و مسائل را بفهمد، این را همه ما قبول داریم و باید بشود، اما وقتی‌که فهمیدیم، ما امین مردم هستیم.[۲]

حال معلوم نیست هاشمی رفسنجانی موافق تجسس در زندگی مردم است یا مخالف؟


 [۱] http://aftabnews.ir/fa/news/۳۴۴۱۸۲

[۲] – کتاب سخنرانی‌های هاشمی رفسنجانی در سال ۶۲، صفحه ۵۰