تاریخ انتشار خبر: ۱۸ , مرداد, ۱۳۹۳ | ۱۰:۳۰:۳۸
کد مطلب : 38012

هُمدردی؛ سروده ی بختیاری برای کودکان مظلوم غزه+ ترجمه

خرم سعیدی شاعر بختیاری، متولد ۱۳۳۹ شهرستان ایذه، تحصیلات دانشگاهی ایشان در رشته زبان و ادبیات فارسی بوده است. وی این شعر را برای مردم مظلوم غزه سروده است.

 

 

نالشِ دریا اِزَنِه سازِ چَپی رُوز وُ شَو، سی چَپَو//ناله های دریا آواز غمگین سر می دهد برای این قتل و غارت

دُزگَلِ دَورون اِبرن جَونِ مُون،بی اَمون // دزدهای زمانه مهلت نمی دهند و جان ما را می گیرند

وا پَلِ اَو،گُوم مُو دل دردِ خُوم،چی تُونُم // با موج دریا درد دلم را گفتم که مانند تو در خروشم

سَر کُوِه دریا وِ دَرد، وا یَه بَرد // دریا از درد سر خود را به سنگ می کوبد

اَقِه دِره جُورِ یَه کُر مُرده دا،وا صدا // گریبان چاک می کند،مانند مادر پسر از دست داده

سینه وِلِنگ واز وُ قُرُمنِه هَمَس ،یه نفس // سینه اش باز است دایم می غرد

غمِ پسین، خین وِ مِرزِنگ اِچکونه وِ اَو، آفِتَو// غم غروب خون خورشید را با مژه در آب می ریزد

مین دِیُون دوزخ شو قام اَوی،چی هَفی // مانند افعی در دهان دوزخ شب پنهان شد

حُوشه مَه مین اَو،پَل بُوُریده یَدَو // خوشه مهتاب در آب گیسو بریده است

سر اِنِهُم چی کلو،دینِ هَمو مَهیِ نُو // مانند دیوانه به دنبال ماه نو می روم

چی ری ماتِ دَدوو،مین عزای گگو // مانند روی از حالت افتاده خواهر در عزای برادر

ناله کُنه مرغ گرفگار،زار. // مرغ گرفتار ناله زار می کند.

* * * * *

وُوُی کِه پِرپِر اَوی، روز دی،سَر شُمی // ای وای که روز در اول شب پرپر شد

تا که تیه کار اِکُنِه شَو پتی،روز نی // دیگر روزی نیست و تا چشم کار می کند شب است

تَحل اَوی مزه روزا دیه،خَرس نَبُوره تیه // روزگار تلخ شده ،اشک چشم تمام نمی شود

یون که تو بینیس و دیر روز نی،گول زنی // اینکه از دور می بینی روز نیست،فریب دهنده ایست

زردی خاکه، کِه وِ تَرسس بُری،رنگِ  ری // زردی خاک است که ترسیده و رنگش پریده است

تحلی زُورخندِ یَه افتو دیَی،جُورِ یَه زردی نی // خنده تلخ و به زور خورشید است که مانند نی رنگ ندارد

منده تَه شَوی شَه، رَوزُمِ نُور،سی یه کور // در انتهای شب سیاه روزنه ای برای کوران وجود دارد

بیدِ بِنه وَنده چِه وازیر سَرس،خَرس اِریزه پرس// درخت بید را بنگر از خجالت سر به زیر افکنده و اشکبار است

من قفس سور اِسُوسیم همه،یه دَفه // در این قفس سرخ همه ما با هم می سوزیم

یخ ازنه اورِگریوه دیه،مین تیه // دیگر اشک نیز در چشم یخ می زند

خنده وِ لوا اِدُزه دردِ مِرد،وُوُی کِه دنیا چه کِرد // دنیا چه کاری کرده که حتا درد خندرا از مرد دزدیده

آینه ری بَسه یَه زنگار تحل،سی بَچَل // برای کودکان،آیینه رخسار زنگار بسته است

برف میا،ری سیا،سی بچُون،اِی زَمون // به خاطر بچه ها موی سفید شده،رخساره  سیاه است در این زمان

پای امیدمون منِ زنجیر غم، بَسِهِ دسِ سِتم // پای امید واری در زنجیر غم و بسته ستم است

شیر دلِ کِردنه زنجیر پیر،وَختِ دیر // دیرگاهی است شیر دلها را اسیر زنجیر کرده اند

دَس وِ جیتُم اِنه یَه بُضغِ تَر،اَفتوِ کردن لِور // بغضی تازه گلویم را گرفته زیرا آفتاب را پنهان کردند

دیه وِگوشی نیا، بونگ قلا، یا شغال،مین مال // دیگر آواز کلاغ یا شغالی در این آبادی به گوش نمی رسد

منده گل حسرت و آه بلند،وا کمند // گل حسرت و کمند بلندی مانده است

کاش که بی رُوسَمِ دَورون کِه بِدوزه وِ دیر،جورِ شغادا وِ تیر// ای کاش رستمی بود تا شغادان را با تیر بدوزد

یا که بیا وادیار،شیر چه اسبندیار،من دیار. // یا کسی مثل اسفند یار در این دیار بیاید.

* * * * *

اَر بِوَنِن پامِ و پولاد سرد،جُورِ مرد // اگر مانند مردان پایم را در زنجیر بگذارند

پامِ مُو پَس نی کشم،تا کِه نفس اِی کشم // من عقب نشینی نمی کنم تا زنده هستم

سینه تنگم ادرم تا گلی،لشکر شَونه وَرُوانُم بره هر منزلی // سینه تنگم را تا گلو پاره می کنم تا شب سیاه فراری شود

تا بر شو مِین یَه سیاره دی،چی دُزی // تا شب مانند دزدی به سیاره دیگری فرار کند

خَرمن شادی بِه درا مِن دلا، چی نها // خرمن شادی مانند گذشته سبز شود

سَوز وُ بهاری بیوه مال مون،خَش اَوه احوالمون // دنیایمان سبز و بهاری شود و حالمان خوش گردد.

ایذه آنلاین