تاریخ انتشار خبر: ۹ , اردیبهشت, ۱۳۹۴ | ۱۲:۲۵:۰۱
کد مطلب : 84194
بازیگر و کارگردان آبادانی :

هیچ ارگانی در آبادان از هنرهای نمایشی حمایت نمی‌کند

بازیگر و کارگردان آبادانی گفت: هیچ ارگانی در این شهرستان از هنرهای نمایشی حمایت نمی‌کند

هنرهای نمایشی همواره از تاثیرگذاری بالایی بر ذهن مخاطب برخوردار بوده و در این بین اجرای تئاتر کودک اهمیت بیشتری دارد چراکه تئاتر کودک و نوجوان یکی از ابزارهای هنری است که می‎تواند در امر آموزش و تربیت تاثیرات مفیدی بر ذهن و باور کودک داشته باشد.

آموزش و تربیت صحیح کودک اولویت اصلی والدین است تا از این طریق، فرزندان خود را با اصول جامعه و شیوه برخورد در محیط‌های اجتماعی آشنا سازند. در این مسیر، والدین از راه‎های مختلف و نوین سعی در القای ارزش‎های یک جامعه متعالی به فرزندان خود دارند.

آنچه مسلم است این‎که ذهن کودکان بسیار تاثیرپذیر از آموزش‎ها و رفتارهاست و باید از راه‎های مختلف از جمله ابزارهای هنری که تاثیرگذاری آموزشی دوچندان دارند، کودکان را به آموزش‎های صحیح و باورهای اصیل راهنمایی کرد.

در همین راستا پای صحبت‌های «سهیلا رهگشای» بازیگر تئاتر و کارگران نمایش‌های کودکانه می‌نشینیم.

کمی در مورد خودتان و اینکه کار تئاتر را از چه زمانی آغاز کردید، بگویید.

کار تئاتر را از سال ۱۳۷۸ با آغاز کلاس‌های بازیگری توسط عبدالرضا سواعدی آغاز کردم که در همان سال وارد کاری به نام «اتاق احساس» به کارگردانی حمید طالبی شدم، که در واقع در آن کار بازی نداشتیم و گروه کر بودیم، از آن موقع بود که وارد گروه‎های تئاتری شدم، نخستین کاری که در آن بازی کردم «شلغم پخته و مرغ بریان» به نویسندگی و کارگردانی مسعود رمضانی بود، بعد از آن «خاکی‎ترین رویا» به کارگردانی عبدالرضا ثامری را بازی کردم که در همان سال جایزه اول و دیپلم افتخار بازیگری زن را از جشنواره آبادان کسب کردم، سومین کارم «چرخه» بود که باز هم جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کردم، در آن سال‎ها هر تئاتری که بازی می‎کردم، جایزه بازیگری اول را می‎گرفتم و به مدت پنج، ۶ سال متوالی به عنوان بهترین بازیگر زن آبادان انتخاب شدم.

بعد از آن برای کار «واگویه‎های طرحی از عزا» به کارگردانی آقای ثامری بهترین بازیگری زن و در جشنواره منطقه‎ای هم جایزه سوم بازیگری را کسب کردم، برای کار «دریچه‎ای به سنگ» به کارگردانی حمید طالبی جایزه اول بازیگری در آبادان را به دست آوردم، در کارهای زیادی در آن سال‌ها ایفای نقش کردم، از جمله «تنها یک گلوله» به نویسندگی و کارگردانی عبدالرضا سواعدی، کار «رستگاری» به نویسندگی و کارگردانی حمید طالبی که سی شب در آبادان اجرای عموم داشتیم، در واقع نخستین کاری بود که در آبادان به صورت حرفه‎ای کار می‎شد؛ هم دکور عظیمی داشت و هم اسپانسر و تبلیغات وسیع؛ این کار را در سال ۱۳۸۷ اجرا کردیم، برای همین کار در جشنواره آبادان موفق به دریافت جایزه دوم بازیگری شدم، کار «شط شور» عبدالرضا سواعدی را هم داشتم.

کار کودک را از چه سالی آغاز کردید؟

کار کودک را از سال ۱۳۹۰ آغاز کردم، با کار «گرگ بد گنده» که می‎توانم ادعا کنم بعد از سال‎ها نخستین کار اجرای عموم در زمینه تئاتر کودک در آبادان بوده، چون تا جایی که می‎دانم سال‎ها بود که در این شهر کار کودک نداشتیم، این کار را برای ارگان‎های مختلف و همینطور برای عموم اجرا کردیم.

نویسندگی این کار از خودتان است؟

متن کار را از داستانی به همین اسم اقتباس کردیم که از آثار بزرگ ادبیات کودک در جهان است، کار بعدی «طویله شلوغ پلوغ» بود که خودم نوشتم و کارگردانی کردم، این کار را هر شب در دو سانس اجرا کردیم و تبلیغات گسترده‎ای برای آن انجام دادیم، سومین کارم «پینوکیو در قلعه فرشته» بود که همچون کارهای قبلی اجراهای زیادی داشتیم، هم در آبادان، هم اروندکنار و هم در خرمشهر؛ آخرین کارم کار «سیرک بزرگ» که خودم نوشتم و کارگردانی کردم، در دو نمایش اول خودم هم بازی می‎کردم ولی در دو کار بعدی خواستم نظارت بهتری روی کار داشته باشم، به همین دلیل بازی نکردم.

چه شد که به سمت کار کودک رفتید؟

کار کودک را به خاطر پسرم آغاز کردم، فرزندم خیلی به تئاتر و بازیگری علاقه دارد و از زمانی که علاقه‎اش را دیدم، جرقه‎ای در من به وجود آمد تا به سراغ کاری بروم که در شهر ما خیلی انجام نشده و کسی به سراغ آن نرفته است، به‌ویژه که پیش زمینه‎ای هم داشتم به واسطه تهیه‎کنندگی سه برنامه رادیویی کودک در رادیو آبادان، و همینطور گویندگی و نویسندگی و تهیه‎کنندگی برنامه «آی قصه» باز هم برای رادیو، که معمولا از بازیگران نمایش‎های خودم برای نمایش‎های رادیویی‎ام استفاده می‎کنم، همچنین نویسندگی و کارگردانی قسمت‎های نمایشی یک برنامه زنده تلویزیونی را برای گروه کودک تلویزیون آبادان نیز به عهده دارم که در هفته پنج برنامه به صورت زنده از شبکه ابادان اجرا می‎کنیم.

پس دلیل گرایش شما به تئاتر کودک، فرزندتان بود؟

بله من علاقه فرزندم را که دیدم، خواستم برای او به عنوان نماینده کودکان آبادان، کاری انجام دهم، شاید کلیشه‎ای باشد که این را بگویم، اما واقعا فرهنگ‎سازی در شهر ما برای کودکان خیلی ضعیف انجام می‎شود و با نمایش می‎توانیم حرف‎هایی که مستقیم نمی‎شود به بچه‎ها گفت را به آنها بگوییم و پیام‎هایی که می‎خواهیم به آنها برسانیم را انتقال بدهیم.

باید تا حدودی روانشناسی کودک هم بدانید…

من در این زمینه مطالعه کرده‎ام، بیشتر برای اینکه بدانم با فرزندم چطور باید رفتار کنم، این مطالعه‎ها هم زمینه تئاتر کودک و هم در تربیت فرزندم بسیار به من کمک کرده است.

برای کسی که سال‎ها کار تئاتر کرده، چه پیش‎نیازهایی لازم است تا به سراغ کار کودک برود؟

به دنیای کودک باید از دریچه‎ای خاص نگاه کرد، نمی‎دانم من تا چه حد موفق بوده‎ام در این کار، ولی بازخورد تماشاگران را که می‎دیدم، از مخاطب عام، اکثر آنها راضی بودند، باید با نگاه ویژه‌ای در این حوزه کار کرد، تنها اینکه کار تئاتر کرده باشی، کافی نیست، باید نیازهای درونی کودکان را شناخت، مطالعه در این زمینه خیلی مهم است، باید اطلاعات به روزی در مورد دغدغه‎ها و نیازهای کودکان داشته باشی تا نحوه رفتار با کودک را یاد بگیری، باید با کاری که انجام می‎دهی، چیزی را به آنها یاد بدهی، اینها با تحقیق و مطالعه زیاد میسر می‎شود، من هرچه بیشتر جلو رفتم چیزهای بیشتری در این زمینه آموختم و فهمیدم که دنیای بچه‎ها چقدر وسیع است، باید وارد دنیای آنها بشوی تا آنها را درک کنی!

نمایش‎های کودکانه در زندگی شما تاثیری هم دارد؟

من در زمان اجرای هر کار کودک، از همه مشکلاتی که حول آن کار است فارغ می‎شوم و به جرات می‌گویم که تمام مشکلات کار را فراموش می‎کنم، آنقدر وارد دنیای کودکانه می‎شوم که اینها را فراموش می‎کنم.

مادر بودن چقدر در کار شما تاثیر داشته است؟

خیلی تاثیر داشته، حتی فرزندم کمک‎های زیادی به من در این زمینه می‎کند، من برای اطلاعاتی که می‎خواهم از دنیای کودکان به دست بیاورم، خیلی از فرزندم کمک می‎گیرم و خیلی جاها او از کار من انتقاد می‎کند و در نقش یک مشاور خوب به نمایندگی از دنیای کودکان ظاهر می‎شود.

برای نوشتن متن‎های کودک، از چیزی، جایی یا اتفاقی الهام می‎گیرید؟

 من از وقتی که فرزندم خیلی کوچک بود، در کنار او فیلم‎های انیمیشن و کارتون تماشا می‎کردم و تماشای همین فیلم‎ها به من ایده می‎داد، البته اکثر متن‎هایی که می‎نویسم، جرقه‎ اولیه‎شان در ذهن خودم شکل گرفته بود، اما پس زمینه آنها زیاد انیمیشن دیدن و کتاب قصه کودک خواندن برای پسرم بود که بدون اینکه خودم حس کنم، در ناخودآگاهم تاثیر گذاشته است و جرقه‎ای را به صورت غیر مستقیم ایجاد می‎کند.

کارهای دیگری که در زمینه کودک انجام شده، در سطح کشور یا استان، دنبال می‎کنید؟

کارهای کودک را بیشتر از رسانه‎ها دیده‎ام، اما کارهای خانم پرستو گلستانی که معمولا در تالار هنر اجرا می‎شوند را سعی کردم ببینم که آن هم مربوط به زمانی بود که هنوز کار کودک را آغاز نکرده بودم، ولی در آبادان گفتم که عده کمی کار می‎کردند که فقط در سطح مدارس و ارگان‎ها بود و اگر اجرای عمومی داشتند، حتما می‎دیدم.

از میزان مخاطب کارهایتان راضی هستید؟

خیلی از مخاطبان وقتی بنرهای اطلاع‎رسانی را می‎بینند، به خاطر اسم من می‎آیند و کار را می‎بینند، چون کارهای قبلی‎ام را دیده بودند، ما در اکثر شب‎های اجرا برای چهار پنج نفر کار را اجرا کرده‎ایم، ولی با اینحال اصرار من به ادامه اجرا برای این است که چراغی که روشن کرده‎ایم خاموش نشود و حالا که استارت کار را زده‎ایم، آن را متوقف نکنیم، چون اطمینان دارم که این اصرار روزی تاثیر خود را خواهد گذاشت.

شما به عنوان بازیگر همیشه در کارهای بزرگسال حضور داشتید و حالا به عنوان کارگردان، کار کودک می‎کنید، کدام را ترجیح می‎دهید؟

من زمانی که کار کودک را آغاز کردم، کارهای کمتری در زمینه بزرگسال داشتم، نسبت به حالا؛ احساس می‎کنم کار کودک باعث شده تا در دنیای کودکانه غرق شوم و گاهی حس می‎کنم که تخلیه می‎شوم، بعضی از بزرگسال‎هایی که به دیدن کارها می‎آیند، بچه‏‌ای همراهشان نبوده، بلکه فقط برای اینکه ساعتی از مشکلات زندگی فارغ شوند، برای تماشای کار می‎آیند.

من کار بزرگسال را به این دلیل دوست دارم که علاقه شدیدی به بازیگری دارم، اما از زمانی که کار کودک را آغاز کردم، گرایش به سمت کودک پیدا کرده‎ام، و برنامه‎های رادیویی را بیشتر در زمینه کودک تهیه می‎کنم. من حس می‎کنم دنیای کودکانه دنیای خیلی زیبایی است که آدم را به دنیای دیگری می‎برد، من خودم آدم خیال‎ پردازی هستم و این در کارهایم تاثیر گذاشته‎ است.

از مشکلات کار کودک بگویید.

 از مشکلات کار کودک، نبود امکانات برای این کار است، حمایتی برای این زمینه وجود ندارد، ما همه زیرمجموعه اداره ارشاد آبادان هستیم، با وجود اینکه این اداره سالن در اختیار ما قرار می‎دهد، اما مسائل مربوط به دکور، لباس و نیازهای دیگر نمایش را باید خودمان تامین کنیم و گاهی دخل و خرج کار با هم نمی‎خورد، یعنی درآمدی که کار دارد و خروجی آن.

مرجع / فـارس