تاریخ انتشار خبر: ۲ , خرداد, ۱۳۹۴ | ۰۵:۴۴:۳۶
کد مطلب : 91175
گزارشی از شهری که خودش را بمباران کرد؛

پلیس آمریکا چگونه با بمباران محله «موو» فیلادلفیا کودکان سیاه‌پوست را کشت+ فیلم و تصاویر

از هلیکوپتر پلیس، دو بمب نیم کیلویی را روی سقف ساختمان انداخت. بمب‌ها آتش‌سوزی گسترده‌ای را آغاز کرد که به سرعت در آن محله و خانه‌های چسبیده به آن پخش شد. این در حالی بود که مأمورین آتش‌نشانی حاضر در محل برای خاموش کردن آتش اقدامی نکردند، چرا که دستور داشتند: “بگذارید آتش، بسوزاند.”

عصر آبادان- ۳۰ سال پیش، محله‌ای متعلق به سیاه‌پوستان آمریکایی موسوم به گروه “موو” (حرکت) در شهر فیلادلفیا مورد هجوم نیروهای پلیس این شهر قرار گرفت. نیروهای پلیس با پرتاب یک بمب از هلیکوپتر بر سر خانه‌ای که اعضای موو در آن پناه گرفته بودند، این گروه را تقریباً از بین برد. این حادثه که نه در گذشته سابقه داشت و نه تا به امروز مشابهش تکرار شده است، موجب شد تا فیلادلفیا لقبی خاص میان شهرهای آمریکا پیدا کند: “شهری که خودش را بمباران کرد.” فعالان مدنی آمریکا، حادثه حمله به موو را اوج خشونت و نژادپرستی پلیس آمریکا علیه سیاه‌پوست‌ها در تاریخ این کشور می‌دانند، اما تأکید دارند که تنها، جنبه خشونت این حادثه نبود که آن را در تاریخ آمریکا برجسته کرد.

موو یک گروه آزادی سیاه‌پوستان مستقر در فیلادلفیا بود

“موو” یک گروه مستقر در فیلادلفیا، طرفدار آزادی سیاه‌پوست‌ها و معتقد به ایدئولوژی “بازگشت به طبیعت” بود که در سال ۱۹۷۲ توسط “وینسنت لیپارت” تشکیل شد. سبک زندگی این گروه به گونه‌ای بود که محله‌ای را برای خود در نظر می‌گرفتند و آن‌جا خانه‌هایی نزدیک به هم می‌ساختند و اعضای گروه در آن‌ها زندگی می‌کردند. همچنین گاهاً درباره موضوعاتی که از نظرشان مهم بود، مانند حقوق حیوانات و حفاظت از طبیعت، دست به تظاهرات می‌زدند.

اعضای موو عمدتاً عقایدی به نسبت افراطی داشتند. به عنوان مثال، استفاده از سموم شیمیایی برای کشتن جانوران موذی مانند موش و سوسک را عملی غیراخلاقی می‌دانستند. همچنین تمایل به کشاورزی یا دامپروری نداشتند و معتقد بودند، سبک درست زندگی، شکار حیوانات و “جستجو” برای غذاست. از طرفی با تأسیس مکان‌هایی مانند باغ وحش مخالف بودند و این مخالفت خود را در قالب اعتراض، ابراز می‌کردند. همین اعتقادات گاهی اوقات موجب شده بود تا مردمی که در نزدیکی محله آن‌ها زندگی می‌کردند، از آن‌ها برنجند و حتی شکایت آن‌ها را به پلیس بکنند. در نتیجه، موو و محله آن‌ها دائماً تحت نظر نیروهای امنیتی فیلادلفیا بود.

حمله پلیس به گروه موو/ شهری که خودش را بمباران کرد
وینسنت لیپارت” (درون خودرو) که نام خود را به “جان آفریقا” تغییر داد، مؤسس گروه موو بود

با این حال، بخش عمده‌ای از تقابل این گروه با پلیس به ۸ آگوست ۱۹۷۸ و کشته شدن یک افسر پلیس در حادثه تیراندازی برمی‌گشت که ۹ عضو موو بعدها و در پرونده‌ای بحث‌برانگیز به خاطر آن محکوم شدند. پلیس فیلادلفیا حدود یک سال بود که تلاش می‌کرد، این گروه را از محله خود بیرون کند. چندین افسر پلیس بالأخره زمانی که توانتسند حکم تخلیه را از دادگاه دریافت کنند، به محل سکونت موو آمدند و قصد اجرای حکم دادگاه را داشتند. در این میان و با مقاومت موو، تیراندازی میان دو طرف درگرفت و “جیمز رامپ” افسر پلیس فیلادلفیا با اصابت گلوله‌ای به پشت سرش، کشته شد.

۹ عضو موو به اتهام کشتن یک افسر پلیس به حداکثر ۱۰۰ سال زندان محکوم شدند

پلیس بلافاصله موو را قاتل افسر پلیس معرفی کرد. این در حالی بود که نمایندگان موو می‌گفتند این افسر، هنگام تیراندازی، رو به خانه بوده و بنابراین تیر از سمت موو به او شلیک نشده است. در نهایت، رأی دادگاه در پرونده قتل رامپ اعلام شد و ۹ عضو موو به جرم قتل درجه سوم، هر کدام به حداکثر ۱۰۰ سال زندان محکوم شدند. این حادثه موجب شد تا گروه موو تقریباً منحل شود. اندک اعضای باقی‌مانده آن نیز در خانه‌ای در غرب فیلادلفیا ساکن شدند.

بگذارید آتش، بسوزاند/ فیلادلفیا: شهری که خودش را بمباران کرد
یکی از اعضای موو دست‌هایش را به نشانه عدم مقاومت بالا برده است

چند سال به همین شکل گذشت تا زمانی که همسایگان محله جدید در خیابان اوسیجی هم از دست موو به پلیس شکایت کردند. این بار هم دلیل شکایت به سبک زندگی متفاوت اعضای این گروه برمی‌گشت. مثلاً این‌که این گروه در تمام ساعات روز، پیام‌های سیاسی و اعتراضی خود را با بلندگو در محله اعلام می‌کردند. همچنین اعتقادی به کشتن حیوانات موذی در خانه‌هایشان نداشتند و این مسئله موجب نگرانی همسایه‌های آن‌ها از وضعیت بهداشتی محیط زندگی‌شان شده بود.

از سوی دیگر، پلیس هم بارها اعضای موو را به نقض شرایط آزادی مشروط، عدم تبعیت از مقامات، مالکیت غیرمجاز اسلحه و طرح تهدیدات تروریستی متهم کرد. هم ویلسون گود شهردار فیلادلفیا و هم گرگور سامبور کمیسیونر اداره پلیس این شهر حتی تا جایی پیش رفتند که موو را یک سازمان تروریستی معرفی نمودند.

اولین برخورد موو با پلیس به ماجرای کشته شدن یک افسر پلیس برمی‌گشت – دانلود

۱۳ مه ۱۹۸۵ بالأخره این اتهام‌ها به نتیجه رسید. بیش از ۵۰۰ نیروی پلیس، همراه با لئو بروکس ژنرال بازنشسته ارتش آمریکا و از مدیران شهری، حکم بازداشت به دست، به ساختمان محل سکونت اعضای موو رفتند و می‌خواستند ساختمان را تخلیه و آن عده از اعضای موو را که خودشان متهم کرده بودند، دستگیر کنند. وقتی گاز اشک‌آور پلیس و تلاش آتش‌نشان‌ها برای بیرون کردن افراد از ساختمان با استفاده از فشار آب، بی‌نتیجه ماند، بار دیگر درگیری میان دو طرف درگرفت. نیروهای پلیس در این حادثه بیش از ۱۰ هزار گلوله به سمت خانه شلیک کردند. سامبور کمیسیونر پلیس باز هم با مقاومت اعضای موو مواجه شده بود، دستور داد کاری بی‌سابقه در تاریخ پلیس آمریکا انجام شود: ساختمان، از آسمان با بمب هدف قرار بگیرد.

هلیکوپتر پلیس دو بمب نیم‌کیلویی را روی خانه‌ای انداخت که اعضای موو در آن بودند

ستوان “فرانک پاول” از هلیکوپتر پلیس، دو بمب نیم کیلیویی را که با “ژل آبی انفجاری” (جایگزین دینامیت) محصول اف‌بی‌آی ساخته شده بودند، روی سقف ساختمان انداخت. بمب‌ها آتش‌سوزی گسترده‌ای را آغاز کرد که به سرعت در آن محله و خانه‌های چسبیده‌به‌هم آن پخش شد. این در حالی بود که مأمورین آتش‌نشانی حاضر در محل برای خاموش کردن آتش اقدامی نکردند، چرا که دستور داشتند: “بگذارید آتش، بسوزاند.”

بگذارید آتش، بسوزاند/ فیلادلفیا: شهری که خودش را بمباران کرد
یک محله کامل در نتیجه حمله پلیس فیلادلفیا از بین رفت

آتشی که پلیس فیلادلفیا آن روز برپا کرد، ۱۱ نفر شامل جان آفریقا مؤسس موو، پنج کودکِ ۷ تا ۱۳ ساله، و پنج عضو دیگر گروه را کشت. همچنین ۶۵ خانه را از بین برد و بیش از ۲۵۰ نفر را آواره کرد. حمله به خانه جان آفریقا، تنها دو بازمانده داشت: زنی به نام “رامونا آفریقا” و پسربچه‌ای ۱۳ ساله به نام “بردی آفریقا”. یکی از افسران پلیس درباره آن روز تعریف می‌کند که وقتی رامونا و بردی آفریقا از میان جهنمی از خرابه و دود، بیرون آمدند “انگار از وسط آتش برخاسته بودند.” حتی تحقیقات رسمی درباره این حادثه هم با اعتراف به زیاده‌روی مقامات فیلادلفیا، اقدام پلیس را “عملی مجرمانه” توصیف کرد.

حادثه حمله به گروه موو اغلب به عنوان بهترین مثال در زمینه ناکارآمدی سیاست‌های پلیس، دادستان‌ها و قضات آمریکا مطرح می‌شود و حتی در دانشگاه‌های این کشور موضوع پایان‌نامه و تحقیقات دانشجویی است. در آن پرونده، هیچ مأمور پلیسی، مقصر شناخته نشد. بسیاری از آن‌چه در طول حمله اتفاق افتاد، همچنان در هاله‌ای از ابهام است. از جمله ادعای بازماندگان حادثه که می‌گفتند پلیس به سوی افرادی که در تلاش برای فرار از شعله‌های آتش بودند، شلیک می‌کرده است.

حمله پلیس به گروه موو/ شهری که خودش را بمباران کرد
“جان آفریقا” چند نفر از اعضای موو را در آغوش گرفته است

با این حال، آن‌چه با توجه به صدها صفحه اسناد از سوی گروهی موسوم به “کمیسیون موو و تحقیقات رسمی هیئت عالی منصفه، همه به آن اقرار دارند، این بود که حمله به موو، “بی‌کفایتی فاحش مدیریتی” از جانب دستگاه اجرای قانون و دولت در آمریکا را به نمایش گذاشت. در گزارش کمیسیون موو آمده بود: “حمله با بمب به خانه‌ای که شهروندان آمریکایی در آن سکونت داشتند، خلاف وجدان بوده است.” یکی از اعضای کمیسیون در این‌باره گفته بود: “اگر خانه موو در یک محله سفیدپوست واقع شده بود، پلیس هیچ‌گاه با بمب به آن حمله نمی‌کرد.”

حتی یک مقام شهری یا افسر پلیس در پرونده حمله به موو، محکوم نشد

دادگاه و هیئت منصفه در نهایت همه افراد دخیل در این حادثه را بلااستثناء از افسران پلیس گرفته تا شهردار، از هرگونه مسئولیت کیفری تبرئه کرد. وکلای فیلادلفیا تلاش زیادی در این زمینه کردند و توانستند استدلال‌های خود را به کرسی بنشانند. به عنوان مثال، یکی از استدلال‌های آن‌ها این بود که حمله با بمب به خانه‌ای که کودکان در آن ساکن بودند، غیرقانونی نبوده، چرا که نیروی بمب “صرفاً علیه بزرگسالان اعمال شده است.”

بگذارید آتش، بسوزاند/ فیلادلفیا: شهری که خودش را بمباران کرد
تنها بازمانده‌های حمله پلیس به موو “بردی آفریقا” (مرکز تصویر) و “رامونا آفریقا” بودند

آن‌چه شاید از تبرئه افسران پلیس و شهردار فیلادلفیا هم بیش‌تر تعجب‌برانگیز بود، مجرم شناخته شدن تنها یک نفر در این ماجرا بود: رامونا آفریقا. تنها عضو بالغ موو که از حادثه جان سالم به در برده بود، به توطئه و شورش متهم شد و هفت سال کامل محکومیت خود را در زندان سپری کرد، چراکه حاضر نشده بود عضویت خود در موو را نفی کند. “بردی” که بعدها نام خود را به “مایکل وارد” تغییر داد، سال ۲۰۱۳ و در سن ۴۱ سالگی زمانی که در یک وان آب گرم، حمام می‌کرد، غرق شد. مراسم سی‌امین سالگرد حمله به موو امسال با راهپیمایی و تجمع و با حضور چهره‌هایی نظیر “کورنل وست” (فیلسوف، سخنران و فعال حقوق مدنی)، “آلیس واکر” (شاعر و فعال سیاسی سیاه‌پوست، و برنده جایزه پولیتزر سال ۱۹۸۳) و دیگر فعالان اجتماعی در همان محله‌ای برگزار شد که هنوز هم سیاه‌پوست است، اما دیگر کم‌تر کسی در آن زندگی می‌کند.

۱۳ مه سالگرد حمله پلیس فیلادلفیا به گروه موو بود – دانلود


یکی از ساکنان، زندگی امروز در این محله را به زندگی در یک منطقه جنگی تشبیه می‌کند و می‌گوید هر روز تیراندازی و هر روز قاچاق مواد مخدر در این محله، همه را خسته کرده است: “زندگی در خیابان اوسیجی، جهنم است. ما هر روز باید روسپی‌هایی را بگیریم که فرار می‌کنند و از گلوله‌هایی فرار کنیم که شاید روزی جانمان را بگیرند.”

ساکنین خیابان اوسیجی می‌گویند شهرداری می‌خواهد از شر آن‌ها خلاص شود

سرنوشت این محله سیاه‌پوست هنوز هم با خشونت و نابه‌سامانی گره خورده است. مسئولان شهری می‌گویند برخی از ساکنان، شرایط توافقی برای حل و فصل موضوع در سال ۲۰۰۸ را نپذیرفته‌اند. در نتیجه، ساکنین خیابان اوسیجی اکنون نمی‌توانند خانه‌های خود را بازسازی کنند. از سوی دیگر، ساکنان می‌گویند شهرداری فقط می‌خواهد از شر آن‌ها خلاص شود تا بتواند محله را برای ساکنان سفیدپوست و ثروتمند آماده کند.

بگذارید آتش، بسوزاند/ فیلادلفیا: شهری که خودش را بمباران کرد
“رامونا آفریقا” همچنان به بیان مواضع موو می‌پردازد

رسوایی پرونده موو همچنان ذهن افراد زیادی را در شهر به خود مشغول کرده است. “جیسون آسدر” فیلم‌ساز سفیدپوستی که سال ۲۰۱۳ مستند “بگذارید آتش، بسوزاند” را تقریباً تماماً با استفاده از فیلم‌های مستند و آرشیوی ساخت، درباره این حادثه می‌گوید: “هر فرد بالغی که در شهر بود، آن روز مقصر بود.” وی معتقد است در حال حاضر هم مسئله‌ای که مردم خیابان اوسیجی “هر هفت روز هفته” با آن دست به گریبان هستند، مسئله نژادپرستی و معضلات اجتماعی است.

رامونا آفریقا هم که اکنون تنها بازمانده موو از حادثه آن روز است، تجربه خود را به پرونده‌های “مایکل براون”، “فردی گری” و بقیه سیاه‌پوست‌هایی که به دست پلیس کشته شده‌اند، گره می‌زند: “این افرادی (افسران پلیس) که سوگند خورده‌اند از انسان‌ها محافظت کنند، برای نجات جان آن‌ها تلاش کنند، از ما دفاع نمی‌کنند، بلکه ما را می‌کشند… امروزه این اتفاق می‌افتد، چون سال ۱۹۸۵ جلوی آن را نگرفتند. تنها عدالتی که ما می‌خواهیم، این است که مردم ماهیت واقعی این سیستم (حکومتی آمریکا) را ببینند.” و شاید برای تغییر آن اقدامی صورت دهند.

منبع: مشرق